
Neden son 7 yıl boyunca Dansöz kelimesinde ısrar ettim ?
Toplumsal bir utancın, bir yükün, bir “stigma”nın altına girmek için deli olmak lazım. Ancak dansımı köklendirirken ve temellendirirken, toplumla derin bir bağlantıya girmem gerektiğini, bu dansın “kötü” taraflarını da sırtlanmam gerektiğini hissediyordum.
Bir sanat formuna aşıksak, biraz da toplumdaki güç dinamiklerine eyvallahımız olmadığı için değil mi ? Aşık olduğun sanat formunu “herkese inat” sahiplenmek, biraz da “Sizin onayınız için yapmıyorum, aşık olduğum için yapıyorum, çekilin aradan!” demekti benim için… Şimdi tatlı ve çocuksu geliyor bana, aradan yıllar geçtiği ve hem akademik, hem sanatsal, hem eğitimsel pek çok çalışma yaptığım için…
Sanatsal yolculuğumu bir sonraki aşamaya taşımaya hazırım, daha doğrusu kendi kendine akıyor zaten bir sonraki aşamaya: toplumun “dansöz” algısından çıkıp tamamen özgürleşmek…